Birden iklim değişti, yer ayağımın altından kayıp giderken. O karşımdaydı. Kalabalıkta. Baktıkça gülüyor, güldükçe içim acıyor ama yine de yaklaşıyordum. Başıma gelen herşey sadece onun yüzünden, feleketim. Onca insanın ardından, bunca yıldan sonra demek şimdi yeniden dememe zamanı geldi. Demek bunca yıl beni hiç uslandırmadı, utandırmadı. Tren istasyonları, tramvaylar, genişleyen, uzayan, daralan, kısalan yollar. Hepsi geçti. Geçti, gitti. geriye ne kaldı sorusuna verebileceğim hiç bir cevap yok.
Kalabalık dağıldı, duygularım ve rüyalarımla. Ortada kaldım. Yalnız, kaderli.
Sevgili kanlı ölüm artık çok yakınımda, elimi uzatsam uzatmış elini bekliyor. Avuçların ne güzel, ama kan dolmuş, kırmızı ne yakaşırdı kırmızı ojeli ellerine.
Avni Kantan
Hoşgeldin? Nerelerdeydin?
